Sztandar jednego spośród batalionów, Pawłodar 1922.
“Biali” sformowali rząd armii i skłóconych spośród sobą ośrodków politycznych. Część zwolenników “białych” było monarchistami, wielu zwolennikami demokratycznej republiki, oraz poniekąd socjalistami. Najpoważniejsze siły “białych” to:
- Siły generała Jewgienija Millera na dalekiej północy europejskiej części państwa. Wspierane wcześniejszy wskroś aliantów zachodnich. Zostały wreszcie rozbite wewnątrz marcu 1920 r.
- Siły admirała Aleksandra Kołczaka, kto zajął większą wymiary Uralu również Syberii;
- Północno-zachodnia Armia generała Nikołaja Judenicza, która w środku październiku również listopadzie 1919 zagroziła Petersburgowi;
- Siły Zbrojne Południa Rosji dowodzone wskroś generałów Ławra Korniłowa (1918), Antona Denikina (1918-20) również Piotra Wrangla (1920), które zajęły Donbas, Charków dodatkowo doszły aż do Tuły, toż negacja logiczna dotarły aż do Moskwy.
Ruch białych popierały wojska interwencyjne (brytyjskie, francuskie, japońskie, amerykańskie, kanadyjskie, włoskie, rumuńskie, greckie także serbskie), zwykle niewiele również działające w środku ograniczonych rozmiarach. Więcej problemów “czerwonym” sprawiały liczne powstania chłopskie plus kozackie (największa - insurekcja tambowskie - “antonowszczyzna”), oraz odtąd ponadto robotnicze dodatkowo żołnierskie (powstanie kronsztadzkie). Oprócz “białych” plus “czerwonych” samodzielną pozycję próbowali zarezerwować “czarni” (oddziały anarchistów - największe treść miała wojsko Nestora Machno na Ukrainie) oraz małe oddziały “zielonych” (chłopskiej samoobrony, walczącej przeciw bolszewickiej polityce rolnej, niemniej jednak podobnie przeciwko zwrotowi ziemi obszarniczej zarządzonej na wskroś “białych”).
Przewaga Armii Czerwonej wynikała z:
- jednolitego naczelnego dowództwa (de facto narkomwojenmora Trockiego) dodatkowo związanej spośród tym możliwością koordynowania działań wojennych;
- zajmowania centralnego położenia, podczas gdy przeciwnicy działali spośród peryferyjnych prowincji rosyjskich;
- dyscypliny wojskowej wymuszonej na wskroś reprezentujących bolszewików komisarzy plus groza Czeka;
- wspólnej ideologii dodatkowo zręcznej propagandy.
Ofiary skutków rewolucji październikowej czy trwającej od czasu jesieni 1917 roku aż aż do jesieni 1922 wojny domowej ocenia się na naokoło 15 milionów istnień, lub więcej aniżeli cała I konflikt zbrojny światowa. Około 8-9 mln owo ofiary głodu, chorób, 3-4 mln owo ofiary egzekucji także pacyfikacji ludności cywilnej wskroś Armie Czerwoną
, Czeka plus Kombiedy. Około 800 tysięcy zabitych czerwonogwardzistów dodatkowo czerwonoarmistów oraz naokoło 500 tysięcy zabitych białogwardzistów.